En toen stonden we ineens met z'n dertigen op het middelpunt van Nederland.
Er was een bijzondere plek bedacht voor de traditionele tussenstop tijdens de Knarrendag. De Goudsberg. Een pukkel op de Veluwe gevormd door stuwwal Meulunteren-Wageningen met een hoogte van zo'n vijftig meter. Je begint eraan en zonder parkoerskennis sta je -zoals anderen zeggen- geparkeerd. De weg oversteken, een haakse bocht naar rechts en dan vanaf 2 meter per uur weer optrekken. Moet kunnen, behalve als de weg “enigszins” hellend (naar boven) is en je denkt dat je achterwiel niet rond meer is...

Voor de tiende Knarrendag was door Jannes (geboren Veluwer) en Albert (king of knooppoints) weer een uiterst gevarieerde route bedacht en voorbereid. In aanloop op deze 1e woensdag in september werd er wel voorzichtig maar niet alarmerend gemeld dat er wel wat hoogtemeters te overwinnen waren. Voor Knarren van ons kaliber zou dat eigenlijk niet onoverkomelijk moeten zijn. Vaak is het op de Veluwe zo, dat je de meeste verhogingen wel aan ziet komen (op de Goudsberg na…) en daarna bij de afzink bedenkt dat het wel meevalt allemaal.

Toen Jannes en ik op tweede Paasdag 2012 een lange dag in de volgwagen hadden, is het al wat langer levende idee van een Knarrendag doorgesproken waarna in september van hetzelfde jaar de eerste rit een feit was.
En ging dat zo maar? Bijna. Jannes schakelde ook vrouw, schoonzus, zwager en diens broer in. En wat bleek: tien jaar later nog steeds hetzelfde gouden team. Ze gingen even kijken of dat fietspad nog te begaan was en ze regelden tegen een schappelijke prijs een buffet bij startplaats de Goudreinet. En de verrassing: balletjes gehakt en gekookte eitjes bij de tussenstop. Inmiddels, na tien versies, zijn er door Ita zo’n 700 gehaktballetjes gemaakt, terwijl Geurtje en Floor verantwoordelijk waren voor ook zo’n 700 gekookte eitjes (en uiteraard daarvoor een hoeveelheid Barneveldse kippen).

In tien jaar tijd zijn er door de Molse knarren bijna 1000 kilometer Veluwse wegen befietst. Al dan niet beknooppuntt. Al dan niet breed, smal, erg smal, begrint of bezand. Zeker is dat ze nog niet allemaal onder de smalle bandjes zijn geweest en als er een 2e of 3e keer overheen zou zijn gegaan was dat niet opgemerkt. Hulde dus voor de trouwe parkoersbouwers met hun assistenten.

Maar, helaas komt aan alles een eind. Stoppen op het hoogtepunt of het na tien keer welletjes vinden. Jammer, helaas, maar respect voor het besluit. En respect voor de inzet van het gouden team.
Zonder hun creativiteit was het niet mogelijk geweest om tien Knarrendagen te realiseren. Tien Veluwse dagen die duidelijk aan een behoefte voorzien. Tien keer weer het gevoel bij de deelnemers laten opkomen wat toerfietsen bij een vereniging nu precies inhoudt. Tien keer Knarren (maar ook pré-knarren) een geweldige dag bezorgen waarvan je het jammer vindt dat de dag is afgelopen.
Tien keer je verheugen op de volgende Knarrendag.

Dus nu toch op naar de elfde Knarrendag op de 1e woensdag van september ?
Jannes en Albert zijn echt met het organiseren van de Knarrendag gestopt.
Maar tot groot geluk zijn vier deelnemers (wat jongere Knarren) van de lustrumrit bereid gevonden om met de input van Jannes en Albert het stokje over te nemen. Ada, Berni, Chris en Jos, heel veel plezier bij de voorbereidingen van de komende Knarrendagen. Jullie zullen zeker slagen, er valt nog zoveel moois te zien op de Veluwe. En heel misschien, toch iets met Goudreinet?

Eén persoonlijk verzoek: laat -ondanks het uitzicht- de top van de Goudsberg de komende 20 jaar buiten de route. Tenminste vanaf de Meulunternse kant.

Douwe.

Wat ooit gestart was met een Lucinda Brand Vrouwendag bij ons op de club, is in een mega vorm teruggekomen. En wel als in een echt, spectaculair wielerfestival voor alles en iedereen die het fietsen in de meest brede zin van het woord omarmt! Het programma omvatte o.a. wielerclinics (race en veldrijden), wedstrijden voor jeugd, mannen en vrouwen, een Kidscorner, stands van Trek, Wahoo, kledingverkoop, smoothie bar en een heuse biertap met het wielerbier bij uitstek: Kwaremont. Prominente gast was Sven Nys. Mooi was het duel Brand – Nys waar deze wereldtoppers even lieten zien hoe behendig ze zijn op de fiets.

Een voor ons belangrijk aandeel was de toertocht. Er waren drie supermooie routes uitgezet in de Alblasserwaard van 48, 80 en 125 km. Het uitgangspunt was deelnemers te laten kennismaken met het trainingsgebied van Lucinda. Het accent lag op het genieten van het mooie weer en de schitterende omgeving. Er zijn een kleine 150 toerfietsers vertrokken, die onderweg een leuke “bad eend” (mascotte van één van de sponsoren van Lucinda) stop konden maken. In Brandwijk stond een team van Mol vrijwilligers klaar om iedereen van drinken en eten te voorzien (de 125 km kwam daar zelfs twee keer langs).

Terug op het festival terrein was het feest en kon iedereen nagenieten van heerlijke koffie (ja, van sponsor SegaFredo), eten of een verkoelend biertje. We hebben met een stevig aantal Mol vrijwilligers kunnen helpen (voorbereiding routes, op- en afbouw, ophalen en wegbrengen materialen, bemensing “bad eend” post, inschrijvingstafel en pauzeplek, inzet Mol auto. Pareltjes Fotografie (ja, de fotograaf van Zwijndrecht Zwijndrecht) was een deel van de dag aanwezig om geheel belangeloos prachtige foto’s te maken.
( Zie voor de foto reportage <Foto's> <Fotoboek de Mol> <Kalenderjaar 2022> Clubactiviteiten> of klick < Hier >

Waarom werd dit alles georganiseerd? Ja, uiteraard om veel mensen een topdag te bezorgen maar het belangrijkste was toch om geld bijeen te halen voor de Hersen Stichting. Ik wil graag alle Mol leden bedanken die zich als fietser en/of als vrijwilliger hebben ingezet om het Lucinda Brand Wieler Festival tot een groot succes te maken en bij te dragen aan deze stichting.

Ada uit de Bosch

Oftewel: de Mol2Daagse; terug van weggeweest, we kunnen en mogen weer. Zaterdag 2 juli vertrokken we vanuit het clubhuis, uitgezwaaid door brengers (stoere Mol leden kwamen natuurlijk met rugzak/weekend tas(je) op de fiets) en onze voorzitter. Het was mooi weer en straf windje in de rug; wat wil een fietser nog meer! Over gebaande banen richting Gorinchem om vervolgens langs de Linge te rijden verder richting oosten. Schitterende route over rustige wegen (knap werk van routebouwer Rinus) maar hoe mooi ook, op een gegeven moment gaat de inwendige mens opspelen en we waren blij dat de theetuin in Maurik in zicht kwam.

Wat een schitterende locatie, super vriendelijke mensen, mooie tuin en heerlijke koffie met kersengebak. Eigenlijk wil je daar gewoon blijven zitten maar captain Henk was onverbiddelijk: uit die luie stoel en verder fietsen! We vervolgden onze weg langs de Neder-Rijn om die bij Rheden over te steken. Daar lag de Grebbeberg al op ons te wachten; eigenlijk niet een probleem. De Wageningse Berg verderop heeft al meer iets weg van een kuitenbuiten en de explosieve klimmersbenen werden hier duidelijk gescheiden van de diesel klimmersbenen. Maar goed, iedereen genoot van de omgeving. We begonnen de eindstreep al een beetje te ruiken maar moesten echt eerst nog de Italiaanse weg op om van het geaccidenteerde Arnhem zelf nog maar te zwijgen.

In de Stayokay in Arnhem konden we gelijk door naar de kamers, het terras (in willekeurige volgorde) of nog een extra “berg” lusje te doen. Een vijftal Mollers tekende hiervoor en kwamen moe maar zeer voldaan terug. Stelletje bikkels!

’s Avonds gezellig bijpraten, eten, korte wandeling om het hotel heen (wat is het daar mooi en rustig) en opladen voor de volgende dag. Na een goed ontbijt begonnen we aan de terugreis. Het straffe windje van gisteren was er nog steeds maar nu hadden we die de hele weg tegen. Ai! De route ging nu via Bennekom en Veenendaal. De “ellende” begon toen we de dijk opdraaiden richting Wijk bij Duurstede en de wind ons terug naar Arnhem wilde blazen. Redelijk uitgepierd (nou ja, ik dan) kwamen we bij de stop. Heerlijk koffie gedronken en ja, alweer wat erbij en toen op naar de finish. Bij Meerkerk roken we de eindstreep al waar we weer opgewacht werden door onze voorzitter en ophalers. Heerlijk weekend, dank voor de inzet van de betrokken vrijwilligers.

Ada uit de Bosch

Onder zeer mooie weersomstandigheden is de 14e Jan Jongman Memorial verreden. Met deze tocht naar Hekendorp, de geboorte plaats van Jan, en een gezellig samenkomst in het clubhuis waar een hapje en drankje klaar is gezet door onze Co herdenken wij deze uitzonderlijke man.

Even in het kort. Jan was niet alleen een van de oprichters van de toerafdeling maar ook iemand die Zwijndrecht- Zwijndrecht tot een groot succes heeft gemaakt. Jan heeft vele onderscheidingen mogen ontvangen zoals gouden, zilveren en bronzen spelden. En als kers op de taart heeft hij In sept-2002 tijdens de viering van ons 25 jarig bestaan als toer afdeling, een Koninklijke onderscheiding en wel “Lid in de Orde van Oranje-Nassau” uit handen van de Burgemeester A.S. Scholten uit Zwijndrecht in ontvangst mogen nemen. Maar 1 jaar heeft hij kunnen genieten van deze onderscheiding want hij is op 7 -september 2003 van ons heen gegaan.

Na terugkomst in het clubhuis is er aan de afgevaardigde ambassadeur van het KiKa fonds een cheque overhandigd met daarop een bedrag van 2750 Euro dat door de deelnemers en sponsors bij elkaar is gebracht tijdens de afgelopen Zwijndrecht – Zwijndrecht v.v.
Het hapje wat bestond uit een tomatensoep, salade en broodjes kaas dat smaakte goed en het drankje gleed er ook zo in.
Co, Jan en Peter bedankt voor het bereiden en uitserveren.

Tijdens deze tocht naar Hekendorp zijn is er door Jaap Nispeling (bijrijder volgwagen) een 60 tal foto’s en een 10 tal korte filmpjes gemaakt.
Ze zijn te vinden onder:
Foto's <Fotoboek de Mol> <2022> <Clubritten> <Jan Jongman Memorial>
Of klik < Hier >

Jaap, namens de deelnemers van deze tocht bedankt voor het maken en aanleveren van de foto’s en film fragmenten.

Wat een prachtige tuin, wat een gastvrijheid en wat een lekkere koffie en versgebakken appeltaart. Moeilijk te snijden was ie, zo warm uit de oven. Het appeltaartbordje was bijna te klein en op mijn vraag op het stuk wat ik gepresenteerd kreeg voor drie personen was, kreeg ik een ontkennend antwoord. Ik zal er wel heel erg hongerig hebben uitgezien.
12 Mannen aan een tafel, genietend van de dag en de pauzeplek en wat had de dochter van Harry het goed voor elkaar. Top en nogmaals hartelijk dank voor de ontvangst.
Nog iets over de terugweg? Die was nagenoeg identiek aan de heenweg. Dus weten we nog steeds niet welke planten er stonden.
Douwe.

ETTEN-LEUR 
De eerste Servais Knaven Classic na de Corona is afgelopen weekend weer verreden. Op een mooie zonovergoten dag konden de deelnemers kiezen uit 3 routes van 50 kilometer rondom Etten-Leur. 

“De organisatie zelf was niet het probleem, de draaiboeken lagen er en het was inmiddels de achtste editie” vertelde Niels Mensink namens Stichting Wielertopsport Etten-Leur, organisator van de toertocht. Spannend was het wel geeft hij toe.

“Door Corona en de ontwikkelingen rondom de sterke inflatie is de wereld wel veranderd. De vraag is dan toch of we de vrijwilligers en sponsoren kunnen vinden om dit mogelijk te maken. Gelukkig is dat gelukt. De voortekenen waren dan ook gunstig. Ook het aantal voorinschrijvingen lag op het zelfde niveau als voor Corona.” Het totaal aantal deelnemers was met 333 aan het eind van de dag wel minder dan men op gehoopt had. “We gaan komende week evalueren. Wellicht het feit dat we midden in de mei vakantie zitten wel invloed heeft op het aantal deelnemers. Normaal zitten we na de vakantie, misschien dat dat scheelt.”

Dat de tocht niet alleen door mensen uit de eigen regio gereden wordt liet Niels Mensink later op de dag nog even weten. “Ik sprak Andre Hoogenboom en zijn broer Gino uit Dordrecht die de route vandaag gereden hadden. Andre had vandaag 5 kilometer extra gereden zodat hij vandaag precies 300.000 kilometer gefietst had sinds april 1988. Hij was hier best emotioneel om omdat hij ondertussen ook medisch wel de nodige problemen had gekregen. Het is dan mooi dat we als organisatie mensen kunnen stimuleren mooie en bijzondere persoonlijke records te halen.”

Over mensen helpen gesproken. De toertocht bestaat bij de gratie van sponsors, waaronder sponsors van voedsel. “Door het lagere aantal deelnemers dan verwacht hadden we veel over. Alles wat over was hebben we naar de voedselbank kunnen brengen zodat we ook op dat vlak een belangrijke bijdrage hebben kunnen doen.”

Bron: Regionale krant "Etten-Leurse Bode"
Krijn ten Hove

Kleine foto reportage gemaakt door Gino Hoogenboom.

Tsja, het is wellicht wat overdreven om je hiervoor aan te melden (en maar af te wachten of je wordt ingeloot) omdat je elke dag de lussen van de AGR vanuit Valkenburg kunt rijden. Maar…we wilden nu gewoon de officiële tocht rijden en genieten van de bijzondere sfeer en de hele entourage meemaken. Amol was gelijk ingeloot maar Bmol moest nog even wachten tot de tweede ronde. Toen het licht op groen ging, konden er plannen gemaakt worden. Hotel overnachting zou wel fijn zijn, de mannen wilden ook wel mee, dus uiteindelijk werd het een lekker lang weekend in een mooi hotel in Slenaken.
Op zaterdagmorgen voor dag en dauw Bmol opgehaald (de mannen vertrokken later), alle parkeeraanwijzingen op de snelweg genegeerd en langs het spoor op 1,5 km van de start in Valkenburg een prima parkeerplek gevonden. De vreugde hierover werd wat getemperd toen het ineens stevig begon te hagelen. Oeps, maar even wachten en schuilen in de auto. Even later weer strak blauwe lucht en naar de start. Daar was de logistiek niet echt briljant met als dieptepunt vijf Dixies op het grasveld wat veranderd was in een modderpoel. Vaste sanitaire voorzieningen waren hermetisch afgesloten.

Vol goede moed op weg, het was koud, het waaide hard, het was droog en de zon scheen. We hadden gekozen voor de gele lus van 125 km (1250 hoogtemeters), juist omdat we zelf meestal de noordkant van Zuid-Limburg overslaan. Wat stond ons allemaal te wachten? Als opwarmertje de Geulhemmerberg en even later bij Elsloo de Maasberg. We waren hier helemaal in ons element want een echte kasseienklim. De rest van het programma: Adsteeg, Lange Raarberg, Biesenweg, Bergsweg, Fromberg, Silbergrubbe, Cauberg.

Het al oude gezegde “aprilletje zoet, geeft weleens een witte hoed” hebben wij die dag aan den lijve mogen ondervinden. Strak blauwe luchten werden ineens afgewisseld met donkergrijze waaruit regen en hagel tevoorschijn kwam. Regenjasje aan, regenjasje uit, repeat! Gelukkig was het bij de verzorgingsposten onderweg wel droog en werden we getrakteerd op veel sfeer, een uitgebreid assortiment sportvoeding, water en sportdrank. Prima georganiseerd.
We hebben uitgebreid genoten van het mooie Limburgse landschap maar op een gegeven moment gaan de kilometers wel tellen. De Fromberg duurde eindeloos, boven even gestopt om van het schitterende uitzicht te genieten. Wat nu? In de afdaling kwamen we bij een Y sprong waar ineens alle bordjes verdwenen waren! Bmol was gewoon door gesjeesd maar Amol had de route ook in de Garmin staan en wist dat we links moesten aanhouden; afijn, even later kwam Bmol ook weer terug (extra klimmeters ha, ha) en begonnen we aan de laatste loodjes. Het was misschien de speciale sfeer, de aanmoedigingen maar eigenlijk viel de Cauberg best wel mee.

Moe maar blij kwamen we samen over de finish. Medaille om je nek en uitblazen. De Cauberg was afgesloten voor dalend verkeer en ook met de fiets mocht je er niet langs. De aanwijzingen retour Valkenburg waren niet heel duidelijk (of we waren niet zo alert meer); Amol werd er een beetje chagrijnig van, dus opperde Bmol om even pauze te nemen op een terrasje en een pintje te pakken. Na wat gezellige kletspraatjes met locals, kwamen we toch weer netjes uit bij de auto en op naar het hotel. Daar zaten de mannen al op ons te wachten met een mooi glas Val Dieu. Lekker aanschuiven maar. Net toen we ons wilden opmaken voor een welverdiende poetsbeurt, kwam de mededeling dat er geen warm water was in het hotel (monteur is onderweg, maar het kan nog wel even duren). Dan toch maar even snel opfrissen met koud water (en nee, mijn haar heb ik niet gewassen), omkleden en weer naar beneden voor een heerlijk diner.

De zondag van de wedstrijd was het gelukkig wel stabiel weer. We hebben het mannenpeloton twee keer voorbij zien suizen (net voor de Loorberg) en verder een mooie wandeling gemaakt. Super weekend!

Ada uit de Bosch
Berni Larkin

Het jaar 2022 is nog jong maar de dames barsten al van de plannen en de energie. Het belangrijkste doel is deelname aan de Pyreneeën Challenge (sponsortocht t.b.v. Ride4Kids) in september. Bmol had ambitieus de Muur van Geraardsbergen op het to do lijstje gezet. Dus togen we op 28 februari richting Ninove om deel te nemen aan de toerversie van Omloop van het Nieuwsblad. Voorzichtigheidshalve hadden we gekozen voor de kortste afstand (75 km), het is tenslotte nog erg vroeg in het seizoen.
De tocht was uitstekend georganiseerd. Scan and Ride buiten, dus je kon zo door. Voldoende parkeergelegenheid en een sporthal met sanitaire voorzieningen.

De temperatuur was bij de start maar een graad of wat boven nul maar de zon scheen al uitbundig. Vol goede moed op pad dan maar! Sommige wegen waren goed maar er zaten ook erg veel beschadigingen in het wegdek, goed oppassen dus. Het begin was vrij glooiend, mooie uitzichten en overal verkeersregelaars om je vrije doorgang te verlenen. Geweldig! Na enige tijd dook de Elverenberg-Vossenhol op, gevolgd door de al wat lastigere Valkenberg.

Na ruim 40 km was er een gezellige stop voor de fourage (alweer prima georganiseerd, met voldoende ruimte voor iedereen en goed gevulde bakken met sportvoer en sportdrank). Het was verleidelijk om lekker in het zonnetje te blijven niksen maar toch maar verder. Met gevulde buikjes gelijk de Tenbosse op viel tegen, maar gelukkig was de helling niet zo lang.

De spanning begon wat toe te nemen want het “monster” kwam steeds dichterbij. Na wat glooiende omzwervingen reden we Geraardsbergen binnen waar het gelijk begint te klimmen. Eerst op asfalt, valt nog mee, denk je dan. Bochtje om: kasseien; oeps dat wordt al zwaarder. Bij het plein (waar de dag ervoor tijdens de prof koers de kermis stond) linksaf (ook al stevig klimmen), rechtsaf en dan de lange, zware kasseienklim met een max. van 20%. De benen, longen schreeuwen inmiddels moord en brand. We zien stoere mannen lopen (ha, ha); linksaf: klein stukje minder steil. Even op adem komen en dan de finale. Rechtsaf en de beroemde, beruchte Kapelmuur op. Omstanders klappen, moedigen aan, eindelijk het hoogste punt is bereikt. Na wat uithijgen en bij komen, hebben we oog voor de schitterende omgeving. De kapel, het mooie uitzicht, de andere fietsers waarvan de meesten totaal uitgewoond boven komen. Maar onze ogen worden gelijk getrokken naar een bord waarop staat “proef de lokale patisserie”. Grote dozen vol met luchtig bladerdeeg met goddelijke vulling. Ok, we zullen het maar gelijk bekennen: we zijn meer dan één keer langs gelopen!

Lang genoeg gepauzeerd: we duiken de steile afdaling in en zijn blij met de maar licht glooiende volgende kilometers. Tot de volgende “verschrikking” zich aankondigt: de Bosberg. De dag ervoor hebben we kunnen zien op tv hoe zowel Annemiek van Vleuten als Wout van Aert hier hun beslissende demarrage plaatsten. Ongelofelijk imposant was dat! Wij (nou ja, ik vooral) kruipen omhoog op de schots en scheef liggende kasseien met vervelende kuiltjes aan de zijkant van de weg. Er is geen verkeer dus kun je kiezen voor het midden. De laatste 500 meter zijn respectievelijk 5, 9, 10, 10 en 4% met een max. van 11,3%. Toch maar even lachen naar de fotograaf die boven staat en net doen alsof het een makkie was!

De laatste 10—15 km naar de finish verlopen zonder problemen, eindelijk hebben we de wind in de rug en het zonnetje gaat steeds meer branden. Het laatste stukje door Ninove gaat langs een drukke verkeersweg maar groepjes fietsers worden steeds opgepikt door motoragenten met zwaailicht die ons veilig naar de finish straat loodsen.

Einde van een schitterende tocht met zo’n 850 meters hoogtemeters. Hier zijn we best tevreden mee.

Ada uit de Bosch
Berni Larkin