Zaterdag 23 november trokken vier Mol dames richting Stroe voor een MTB-toertocht, uitgezet door de prima organisatie van de Veluwe Renners.
Na het inschrijven met Scan&Go en een bakje koffie gingen we op pad. Eerst even een stukje over asfalt (altijd lekker om even in te rijden) om daarna het Boeschoterbos in te duiken. De herfsttooi van de bomen was nog steeds schitterend met daaronder een dik tapijt van bladeren. Af en toe een verhard fietspad (oversteken of klein stukje volgen) en hup het bos weer in. Een deel ging ook over heide en we moesten een stuk oversteken met rul zand. Dit had tot gevolg dat de voorste Mol dame letterlijk in het zand beet en de anderen wijselijk een stukje gingen klunen. We waren best wel blij toen we na 31 kilometer fietsen bij de pauzeplek aankwamen. Het was daar niet druk (het was al wat later en veel deelnemers deden de kortere variant). We werden getrakteerd op bouillon, banaan en speculaas (het was tenslotte de Sinterklaas tocht!).

Ineens spotte ik een bekende helm en het Mitchelton Scott tenue. Ja hoor, ze was het echt! Daar stond een meervoudig wereldkampioen vlak voor mijn neus: Annemiek van Vleuten. Haar groepje stond al min of meer klaar om te vertrekken maar Annemiek nam tijd voor een praatje en we mochten met haar op de foto. Grappig hé? Ben je 66 jaar en als een kind zo blij dat je met Annemiek op de foto mag. Het mag duidelijk zijn dat ik een grote fan van haar ben.

Maar goed er moest nog verder gefietst worden ook. Ik had de tocht al eerder gefietst en wist wat er komen ging: de zandgaten van Garderen. Elke keer weer nieuwe klimmetjes en afdalingen en altijd even steil en vol met modder, los zand, boomwortels of wat maar voorhanden is door moeder natuur. De Mol dames kwamen hier niet allemaal ongeschonden doorheen maar iedereen vond het spannend en (bijna) leuk. De kilometers en de inspanning begonnen we wel te voelen. De voorste Mol dame trok de gashendel het laatste stuk flink open maar dat werd de laatste Mol dame toch wat te gortig dus even tikkie terug. Na ruim 50 kilometer (best ver voor een MTB-ritje) kwamen we bij de finish. De afspuitploeg zat al aan de koffie (of het bier) en werd het “help jezelf”. Gelukkig ontpopte de ene Mol dame zich als een volleerd fietsafspuiter. Even gezellig napraten en daarna moe, tevreden en met schone fietsen weer huiswaarts.

Ada uit de Bosch

Zondag 22 september 2019 was het dan zover, de derde editie van Molletjes Xtreme.

Molletjes Xtreme is  een fietstocht gebaseerd op originele klassiekers zoals de Ronde van Vlaanderen, niet de gehele ronde wordt gedaan, maar nagenoeg alle bekende klimmetjes, kasseistroken en andere pittige stukken die aan elkaar geknoopt zijn.

‘s Ochtends vroeg werd ik opgehaald door Patrick, om op parkeerplaats De Ham in Oudenaarde te verzamelen.

Rond half tien vertrokken we voor de rit van ca 140km en 1800hm. Onze groep bestond uit Eric, Eugene, Franklin, Jonneke, Taco, Maurice, Patrick, Peter N, Rene B, Rico, Ronald, Tibor en ik (Michel).

De temperatuur was al heerlijk en we konden lekker kort/kort rijden. De spirit zat er goed in om de eerste beklimmingen te doen, maar eerst warm rijden evenwijdig aan de Schelde met heel veel eikeltjes op de weg, het leek wel of we continu beschoten werden.

Na een kilometer of 10 begon het echt, het begin van de ‘Heilige drievuldigheid’, De Oude Kwaremont (4%, max 11,6%), De Paterberg(12,5%, max 20%) en De Koppenberg(11,6%, max22%). Alle drie zeer pittige beklimmingen over kasseien waar geen mogelijkheid was om door de gootjes te rijden. Nadat iedereen bijgekomen was gingen we al draaiend, kerend, klimmend, afdalend en met mooie uitzichten richting Geraardsbergen.

Daar stond de welbekende Muur van Geraardsbergen ons te wachten (8,6%, max 20%). Via het dorp en het kerkplein met z’n lonkende terrassen de smalle Oudebergstrook de muur op. Bovenop de muur eerst een rondje om de Onze Lieve Vrouw Kapel heen om dan eindelijk te stoppen bij Restaurant ’t Hemelrijck voor een hapje en een drankje. De koffie, liters cola, water, tosti’s en pannenkoeken smaakten heerlijk. Voldoende om onze weg te vervolgen voor het tweede gedeelte van de rit.

Na de Bosberg en het watertje De Dender kwamen we in een redelijk vlak gedeelte terecht waar opeens de  kasseistrook Haaghoek van ca 2km zich aandiende. Deze was toch langer dan gedacht en was nog wel te doen totdat de weg naar beneden ging. Al hortend en stotend jezelf maar laten gaan, schakelen of remmen zat er gewoonweg niet in. Ook was het hier niet mogelijk om door een gootje of de berm te rijden. Voordat we bij de finish zouden komen moesten we nog de Eikenberg over, bij het begin was de gedachte ‘nee niet weer zo’n pokke kasseienklim’, maar gelukkig konden we hier wel via de berm of gootje omhoog. Als afsluiting hadden we een heerlijke afdaling over asfalt naar Oudenaarde, daar aangekomen waren we allemaal blij dat het erop zat. Alles was goed gegaan, heerlijk weer, geen lekke banden, geen ongelukken en alle fietsen heel gebleven en iedereen was naar de filistijnen.

Bij het Centrum van Ronde van Vlaanderen konden we het zweet en stof eraf douchen en ondertussen hadden enkele al een lange tafel gereserveerd bij De Mouterij voor een etentje en om de dag te bespreken.

Enkele quotes die over de tafel vlogen;

- Kasseien... nu weet ik weer waarom ik er zo’n (bloed)hekel aan heb.

- Deze rit valt in de categorie van 10 zwaarste ritten ooit gereden, maar 1 ding staat vast: voor mij geen kasseienritten meer.

- Vlaamse massage.

- Supergaaf om meegemaakt te hebben, maar nooit weer over de kasseien.

Tot volgend jaar!

Michel van Hoek

Op 9 november was alweer de afsluiting van het toerseizoen 2019. Een fietsseizoen met veel wisselende en extreme klimaatomstandigheden.
Regen en veel wind maakten het dit jaar wel erg vaak schier onmogelijk een rondje op de fiets te rijden. Maar om nu te zeggen dat dit anders was dat voorgaande seizoenen nou nee: veranderingen sluipen er langzaam in, dus dat het klimaat veranderd -of dat de gemiddelde temperatuur stijgt, jazeker. De gemiddelde temperatuurtabellen laten t.o.v. mijn geboortejaar (9.9 graden gemiddeld) en het gemiddelde tot nu toe in 2019 (12.2 graden) toch wel een ruime stijging zien.
Verder wetenschappelijk en statistisch onderzoek laat ik hier maar buiten beschouwing (alhoewel er tegenwoordig weinig kou gedurende de wintermaanden voorkomt) en probeer me maar te focussen op het toerseizoen 2019.
Kort en krachtig herhaald: deze is ten einde. Schluss, Fin.

Tijdens de traditionele erwtensoeprit, die als afsluiting wordt verreden werd er gestart een matig miezertje en zonnetje. Deze scheen uitbundig toen de pelotons bij het clubhuis arriveerden.
In het clubhuis hadden de mannen van de catering al voortvarend de voorbereidingen getroffen. De koppen en schotels afgewassen en in het gelid met de oren aan dezelfde kant opgesteld, de lepels met de bolle kant naar beneden gereed gelegd en de papieren servetten in het gelid ter tafel gevleid.
Ondertussen werd de soep verwarmd en rechts geroerd, dit omdat erwtensoep ook heet gegeten dient te worden. En gelukkig was er voor de vegetariërs tomatensoep. En de worst werd gesneden in plakjes separaat geserveerd, opdat de erwtensoepeter zelf naar behoeven en hartenlust zijn kom soep zou kunnen aanvullen tot het gewenste niveau.

Tijdens de erwtensoeplunch werden -ook alweer traditioneel- de winnaars van het Mol- en Supermolkampioenschap bekend gemaakt. Honderachtendertig certificaten lagen er klaar, vijftig herinneringen en twee poedelprijzen voor de Mollers die net niet de hoogste trede hebben kunnen bereiken. Maar gelukkig werden niet alle 138 Mollers naar voren geroepen. We zouden er dan nu nog hebben gestaan en bovendien was niet iedereen in het clubhuis.

Door het duo FerDo (voor al uw feesten en partijen) was gekozen om de eerste twintig van de klassementen in het zonnetje te zetten en Gerrit van den Bogerd en Ingrid Sas de poedelprijs te bedelen. De winnaar van het Molklassement 2019, Martin Wierenga, en de winnaar van het Supermolklassement 2019, David Hauck, ontvingen de bij deze prijs behorende herinnering. Ze moesten deze helaas wel weer inleveren omdat de leverancier was vergeten er een datum bij te zetten.

En nu weer op naar seizoen 2020, met nieuwe kleding, met veel zon, niet zo veel wind.
En regen mag, als we terug zijn...
Voor de volledige uitslag van de klassementen: klik hier

Douwe.

En niet zomaar eentje; nee, we staan boven op de top van de Tourmalet. Het is het sluitstuk van de Pyreneeën Challenge, een driedaags evenement georganiseerd voor en door stichting Ride4Kids. De deelnemers hebben vooraf hun best gedaan zoveel mogelijk geld bijeen te brengen (minimaal Euro 750) ten behoeve van onderzoek voor kinderen met een (energie)-stofwisselingsziekte. De vijf Mollers (Berni Larkin, Leanore Meerkerk, Jan Vink, Gerrit van Asch, Ada uit de Bosch) fietsten in het team Ven2Cops. Een team dat al elf jaar lang in verschillende samenstelling fietst voor het goede doel. Het bestaat uit politiemensen van de eenheid Rotterdam, aangevuld met deelnemers die een directe of indirecte band hiermee hebben.
Alle vijf hadden we onze eigen voorbereiding, motivatie en doelen, deels samen getraind maar vooral veel morele steun van elkaar.

Bij de start van de laatste dag is iedereen een beetje nerveus; de vermoeidheid van de afgelopen dagen begint te tellen en bovendien gaat de weg vanaf de camping in Argelès Gazost na een paar vlakke kilometers gelijk omhoog. Een klim van bijna veertig kilometer staat op het menu. Eerst nog wat vriendelijk (van licht stijgend tot vijf procent) maar vanaf Luc St. Saveur gaat het echt beginnen en kunnen we ook percentages in de dubbele cijfers verwachten. Het loopt bij mij helemaal niet lekker; het lijkt of iedereen wegsprint en ik vastgekleefd zit aan het asfalt. Gelukkig blijft Berni bij me en we besluiten in Luc een bakkie te doen. Ik weet niet wat er in mijn dubbele espresso heeft gezeten maar ik kreeg ineens een enorme boost en kreeg iets wat leek op superbenen en zag niet meer op tegen het wat ik altijd noem “het ellendige midden stuk” tussen Luc en het vliegveld na Barrèges op 9 kilometer onder de top.

Het parcours van de Challenge loopt altijd via deze kant; de beklimming vanuit Saint Marie de Campan vergt vanuit de camping wat te veel aanloop kilometers (voor de meesten onder ons in ieder geval) maar ik was erg nieuwsgierig naar “de andere kant”. Als “opwarmertje” hebben Berni, Leanore, Jan en ik (Gerrit koos voor een andere route) ons eerder deze week laten afzetten door onze privé volgwagens (hoe chic) iets voor Campan en zijn naar boven gegaan. Jan en Leanore in een wat hoger tempo dan Berni en ik maar uiteindelijk konden we tevreden met elkaar boven koffie drinken. Er stond een schraal windje op de top maar dat mocht de pret niet drukken. Ik vond met name het stuk na La Mongie erg zwaar en steil; het profiel van beide kanten verschilt niet zo heel veel, de indeling is iets anders. Mijn voorkeur gaat uit naar de “Luc St. Saveur kant”.
Arm- en kniestukken aan, windstoppertje en de beloning incasseren: 40 kilometer dalen naar de camping (nog wel een koffiepauze in de zon op het terras in Luc!).

Maar goed, ook al hadden we al op de top gestaan, op vrijdag de dertiende september gingen we dus nog een keer. Zoals gezegd, ging het goed en kwam ik redelijk fris op het vliegveld waar onze ploeg met verzorgers stond. Lekker een colaatje, vers water in de bidons, een knuffel, een bemoedigend schouderklopje, wat te eten en genieten van het zonnetje dat inmiddels uitbundig scheen. Alle fietsdagen hebben we trouwens stralend weer gehad; ’s morgens bij vertrek heel fris maar al snel warmde het op door de zon. Alle meegebrachte regen- en dikkere kleding kon ongebruikt weer mee naar huis.
Vanaf het vliegveld begint de omgeving echt ruig te worden, de weg omhoog boezemt angst of op z’n minst ontzag in. Gek genoeg vallen de eerste kilometers wel mee maar de laatste vijf liegen er niet om: respectievelijk 12,9, 9,10 en 11% (gemiddeld). Je hoort de finish eerder dan dat je hem ziet! Iedereen moedigt je aan en roept je als het ware naar boven waar je gelijk op de streep je medaille omgehangen krijgt. Heerlijk nagenieten, lekker eten en drinken en in de zon wachten tot alle deelnemers boven zijn en dan sluiten we af met een plechtigheid op de top.
Gezien het warme weer, volstond een windstopper voor de afdaling en begon het grote (na) genieten. En ja, natuurlijk weer met onze bekende koffiestop (het koele biertje namen we pas op de camping!) in Luc.

De andere dagen van de Challenge brachten ons “door het binnenland” naar Gaverni en de adem benemend mooie tocht over de Soulor naar de Aubisque waar we onder andere konden genieten van een kudde overstekende schapen.
Als voorbereiding hebben Leanore en ik nog vanuit Bagnère de Bigorre de Col d’Aspin gefietst. Een supermooie klim die ook in Campan begint en bijna 13 kilometer lang is. De eerste acht zijn “vriendelijk” maar de laatste vijf voel je wel goed in je benen.

Al met al een heerlijke week, een mooi en geslaagd evenementen. En bijna 2 ton opgehaald voor het goede doel.

Ada uit de Bosch

En wat dat allemaal losmaakt. 
Een aantal jaren geleden is het idee geboren om de Molentocht te verbinden met een ieder jaar wisselend goed doel. 
Het goede doel zou dan tijdens de Algemene Leden vergadering worden vastgesteld middels een wervende pitch tijdens deze vergadering. 

Op de één of andere manier is DTC de Mol verbonden met het Ronald McDonalds vakantiehuis “De Kindervallei”.
Het begon met een giga bijdrage aan de rolstoelvriendelijke draaimolen, waar nu dagelijks kinderen gebruik van kunnen maken. Daarna de deelname van een DTC de Mol sterrenteam aan de Homeride. En daar kon je niet zomaar aan deelnemen. Het fietsen van de 500 kilometer in 24 uur was al een prestatie op zich, maar de (financiële) voorbereidingen waren ook niet te onderschatten.

En dit jaar ging de opbrengst van de Goede Doelentocht naar de Kindervallei.
730 Euro heeft onze penningmeester namens DTC de Mol overgemaakt.

Zoals in de bedankbrief geschreven staat: DTC de Mol zorgt dat families samen kunnen zijn op het moment dat ze elkaar het hardst nodig hebben.
DTC de Mol mag (en moet eigenlijk) trots zijn dat zij haar deelnemers aan de Goede Doelentocht bereid hebben gevonden om deel te nemen aan de Goede Doelen Molentocht en ook extra donaties te doen.
Natuurlijk hebben de als goed bekendstaande strakke organisatie en een beetje het goede weer daaraan meegeholpen, dank daarvoor namens de Kindervallei.
Onderstaande bedankkaart van Sylvia spreekt boekdelen.

De eerste woensdag in spettember. 
Spettember?  Jazeker was het eerst een tikfout, later blijkt toch dat dit de juiste naam voor de 9e maand van het jaar te zijn. 
Die eerste woensdag in die maand, traditioneel de dag voor de knarren van de Mol om zich bij André Pellikaan te verzamelen om de reis naar Barneveld aan te vangen. 
Spetters verwacht, maar toch blij gemoed, zo van “we zien wel” en “we zijn niet van suikergoed” en m meer van dergelijke flink aandoende uitspraken bij de Goudrenet om- en aangekleed. 
Een koffie en een plas en voor de zekerheid toch maar met de overschoenen aan op (fiets)pad.

Een heleboel wolkjes aan de lucht, maar die hadden nog geen zin om hun natte last te laten vallen. Een droge pauzeplek, nu wel met stroom, en met een Panoramisch uitzicht. Ik heb daar nog eventjes naar gezocht en voelde me als een ridder op de uitkijk, maar van een panorama, zoals ik me dat had voorgesteld, was geen sprake. Wellicht dat er, toen de uitspanning werd gebouwd, wel sprake was van enig uitzicht, maar door de bomen werd dit nu ontnomen (jeetje, dat rijmt ook nog).

Hadden we nu voor niks die overschoenen aan gedaan? Het begon erop te lijken. En toch, tijdens de passage van het Deeler woud, begon het een beetje te spetteren en was de route ook richting de plek waarboven zeer duistere wolken hingen en waarvan het zich liet aanzien dat deze hun verzameld vocht zouden lozen. Stoppen, regenjacks aan. De meest ervaren knar had ervoor gekozen om een poncho over zijn ranke lichaam te laten glijden. Racefietsen met een poncho, moet kunnen zou je zeggen. Nadien bleek dat hij voor deze regenbescherming had gekozen om zijn broek droog te houden. Of dat gelukt is? Daar moeten we het nog over hebben, in ieder geval was het een mooi windscherm voor de knarren die achter hem fietsten.

Wat is het toch een mooie traditie geworden: een dagje (ploeterend?) over de wonderschone Veluwe. Gezellig samen zijn, een kletspraatje hier een grapje daar, immers tijd genoeg. En dan de stop bij radio Kootwijk, met z’n dertigen proberen te schuilen in het oude bushok. Allemaal aan een gekookt eitje en of een balletje gehakt: ook zo’n traditie die er in is geslopen.
Een traditie die zich naar het laat aanzien nog jaren kan herhalen. Er is nog een groot gedeelte van de club die de samenhorigheid weet te waarderen en in stand wenst te houden. En, niet onbelangrijk: ook dit jaar waren er weer verse knarren.

En dan: de spontane actie van Jannes om een collecte te houden voor de Stichting Boks4Nox.
De stichting die de afgelopen jaren via allerlei acties geld voor een rolstoelbus voor Nox (mijn kleinzoon) heeft weten in te zamelen. Zo maar even 180 euro in het busje: wat een geweldig bedrag!
Zomaar op een regenachtige eerste woensdag in spettember.
Douwe.

Een vereniging kan niet zonder vrijwilligers. We kunnen het niet vaak genoeg zeggen. Gelukkig hebben we als vereniging een aantal zeer bijzondere vrijwilligers. Echter dit groepje is wel klein en behoorlijk zwaar belast. Zoals 1 van hen zei: “Als je iets kunt doen voor je vereniging, dan moet je dat ook doen!” Bij deze een oproep aan iedereen om te kijken of ze iets extra kunnen doen zodat we de huidige vrijwilligers een beetje kunnen ontlasten.

Bij de Jan Jongman Memorial herdenken wij Jan Jongman, 1 van de oprichters van onze vereniging en een uitzonderlijk grote vrijwilliger voor onze club; bestuurstaken, Zwijndrecht-Zwijndrecht organiseren, de volgwagen regelen en fiets4daagse coördineren zijn nog maar een klein aantal van alle taken die ome Jan deed. Hij is er helaas al een tijd niet meer maar we zullen hem blijven gedenken!

Tijdens deze Memorial wilden we een aantal van onze huidige vrijwilligers graag ook in het zonnetje zetten. We begonnen met het bedanken van de Zwijndrecht-Zwijndrecht commissieleden, door hun vrijwillige inzet hadden we ook dit jaar weer een prachtige tocht en de opbrengst voor KIKA was wederom zeer mooi. We hebben een cheque van 3.800 Euro kunnen overhandigen aan KIKA!

Verder reikten we ook de Jan Jongman Bokaal uit. Deze gaat naar iemand die het afgelopen jaar (2018 in dit geval dus) iets bijzonders gedaan heeft voor de club. Deze keer ging de bokaal naar Rinus v/d Burg voor zijn inzet in 2018 toen er bijna geen TC leden waren en hij de kar voor een groot gedeelte alleen trok, zeker voor de Molentocht. Proficiat Rinus!

Dit jaar was het extra feest want we hebben ook een aantal leden die zich al vele jaren inzetten voor de club geëerd. Deze leden zijn benoemd tot lid van verdienste en ontvingen een erespeld. Een lid van verdienste wordt benoemd door het bestuur van de DTC gesteund door het OMNI bestuur. Om hen te eren waren ook hun familieleden uitgenodigd, want deze mensen steunen deze leden in hun vrijwilligerswerk!

De eerste die gehuldigd werd is Jetse van Melick – hij is lid van verdienste geworden voor zijn inzet als trainer voor de club.
Vervolgens werden Gino en Andre Hoogeboom benoemd voor al hun werk voor onze volgwagen.
Jan van ’t Leven werd benoemd voor zijn inzet als clubsponsor en de organisatie van de Baleco Toer. Kees Baan kreeg zijn benoeming voor zijn inzet voor het OMNI bestuur en Toercommissiewerk alsmede zijn vele voorrijden van ritten.
Ada was al benoemd op de ALV maar heeft nu haar speld in ontvangst mogen nemen.

Dan hebben we ook nog super vrijwilligers, die alle taken die te bedenken zijn wel eens gedaan hebben en ook nog steeds doen voor de club. Het OMNI bestuur en het bestuur van DTC hebben besloten om Gerrit v/d Bogerd en Jan Korteland voor al hun activiteiten te benomen tot ERELID van de club.

Een uitgebreider verslag over de activiteiten van deze mensen volgt in het clubblad. Nogmaals namens het OMNI bestuur en het bestuur van de DTC van harte gefeliciteerd allemaal en enorm bedankt voor jullie inzet voor onze club!

Dankbare groeten van Anne Marie Goossens-Verjaal namens het bestuur van de DTC

Ook dit jaar stonden er -zoals gebruikelijk- na terugkomst van de Jan Jongman Memorial naar Hekendorp een hapje en een drankje klaar in ons clubhuis.
Alles weer tot de puntjes verzorgd door Co.
Na een introductie door Anne-Marie, nam Jan Korteland als voorzitter van de Zwijndrecht-Zwijndrecht-commissie het woord. Na een korte speech, waarin hij vrijwilligers en sponsoren bedankte, werd de cheque met het fantastische bedrag van 3800,00 Euro overhandigd aan de afgevaardigde van KiKa.

Deze keer werden ook diverse leden in het zonnetje gezet voor hun inzet en toewijding voor de club in het afgelopen jaar en/of jaren.
Zo mocht Rinus van der Burg de Jan Jongman Bokaal in ontvangs nemen.
André en Gino Hoogenboom, Kees Baan, Jetse van Melick, Douwe Harder en Jan van 't Leven werden onderscheiden als "Lid van Verdiensten".
Jan Korteland en Gerrit van den Bogerd werden onderscheiden als "Ere Lid".

Jaap Nispeling heeft van al deze gebeurtenissen een fotoreportage gemaakt.
Klik < Hier > voor de foto's.

Gedecoreerden van harte gefeliciteerd en dank voor jullie inzet.

En Jaap hartelijk bedankt voor de foto's.

De afgevaardigden Friso ten Holt, Henk Spigt, Anne de Poel, Gerrit de Bruijn, André Struijk en Menno Laagland - reizen zaterdag 25 mei in alle vroegte in de hippiecamper van Friso - rechterkant eigenhandig bont, blauw en blank geschilderd, links is het een nette bestelwagen van de witgoedfirma in donkerblauw - en de iglowitte Japanse bolide van Gerrit, af naar het Zuid-Hollandse Zwijndrecht. Daar starten ze met nog 159 anderen in de toertocht naar het Belgische Zwijndrecht (Antwerpen) een tocht die ze daar al voor de 42ste keer organiseren. De rit wordt zeer goed begeleid: in Nederland door tien privé- en twee politiemotoren, in het Belgische door tien verkeersagenten op zware politiemachines, de blauwe zwaailichten en sirenes constant op ‘aan’. Dat impliceert: alle verkeer staat stil, alle rode lichten negeren, files op aanvoerwegen groeien. Je waant je in de Giro, we missen nog het geklapwiek (vlopvlopvlopvlopvlopvlop) van een helikopter.

Op kop - ver voor de troepen uit - een politiemotor en de directiewagen met zwaailamp, achteraan een stoet begeleidingswagens met onder andere een bagage- en bezemwagen, EHBO. Het is een grote, lange sliert, voorrijders - allen in geel nethesje - hakken de lange optocht in stukken. Een vaal zonnetje doet haar best, maar voor en in Nispen (eerste stop) regent het, doch een krentenbol, een banaan en drop (zout) alles van de ORG., vergoeden het leed enigszins. De narigheid van boven is knap irritant, een viezige bui waar je nogal nat van wordt. Dat is vaak met regen, maar dit is er een in de categorie ‘getverderrie’. In zuidwestelijker richting is de zon niet meer vaal. Het klaart op en voor de rest van de dag heeft - o lieve zon - de koperen ploert de overhand.

De geheel voor onze doortocht afgesloten Waaslandtunnel in Antwerpen voert zonder ook maar een pedaal te beroeren, de snelheid op tot 57. In Belgisch Zwijndrecht fabriceert op een prachtig sportcomplex een schepen een toespraakje en overhandigt daarbij een bedrag bestemd voor Kika. Wij kapen - kop soep in de hand - buiten het terras en horen niet wat de beste man te berde brengt.

De stoere Antwerpse gemeentepolitiemuizen begeleiden ons op hun racemonsters terug naar de gemeentegrens, waar de Rijkspolitiecollega’s (ander pak aan) de klus met evenveel elan overnemen tot aan de grens met het Vaderland. De terugreis door zuidwest Nederland is qua route mooier. We steken bijvoorbeeld de Kalmthoutse Heide in haar geheel over. In Nispen derde pauze (en droog)

Arrivé in Zwijndrecht na exact (!) 220 kilometer fietsen om 18.15 uur. Na een versnapering en een douche in de naastgelegen tennishal vertrekt ons gezelschap naar De Toekan van Ridderkerk voor een afsluitend en vorstelijk diner annex uitgebreid evalueren, waarna het karren is naar het verre noorden. Die arrivé is om middernacht. Het is een geslaagde dag. Volgend jaar ter afwisseling de Elfmerentocht? (adep)

Anne de Poel Den Helder

Waarom eigenlijk, weet ik niet meer maar na het avontuur Milaan – San Remo in 2018 wilde ik graag weer een nieuwe uitdaging aangaan: Parijs - Roubaix werd het en wederom via De Wielerbus van Pim Goos: https://www.wielerbus.nl/ die wederom een perfecte organisatie had opgezet.

In de aanloop naar deze challenge hebben we de winter doorgetraind zowel buiten als indoor, gezien de lengte van 173 kilometer inclusief 54 kilometer kasseistroken hebben we weinig MOL ritjes gereden en gekozen voor Gran Fondo Drenthe, Joop Zoetemelk Classic, Flandrien Breda, en Cyclon Ride Schaijk, er moesten nogal wat kilometers getraind worden. Dit zijn overigens echte aanraders om eens te rijden: wat is NL toch mooi.

Vrijdag 12-4 13h00: Met twee bussen en 55 enthousiastelingen vertrokken we vanuit Utrecht, Oosterhout en Antwerpen naar Cambrai waar we over twee hotels werden verdeeld. Wel werd er gezamenlijk een diner genuttigd in Beatus Hotel en wat gedronken op de goede afloop.

Er waren diverse personen die de rit al meerdere keren gereden hadden, er was er zelfs 1 die voor de achtste keer opging!!! Natuurlijk ga je dan advies vragen hoe deze rit te doen….dat kun je dus beter niet doen want van de vele tips raak je volledig in paniek….Die zegt 5 bar, de ander zweert bij 6, grote mes erop en stoempen, kleine blad en druk op de ketting houden….het is allemaal goed maar je moet het echt zelf ondervinden kwamen we achter.

De Wielerbus had de Mollies op 1 kamer ingedeeld, dus lagen Jan Sterrenburg, Ruud Bode en ondergetekende gezellig bij elkaar. Drie bedjes en die waren eigenlijk net een tikkie te klein dus we hadden wat benen die uitstaken her en der…..Fransen zijn niet zo groot blijkbaar.

Omdat het ontbijt om 05h30 was besloot Jan zijn wekker op 04h00 te zetten……het was 1 deur door en twee trappen naar beneden lopen dus je kon maar beter op tijd op zijn….

Prima ontbijt, voor een perfecte bodem om de dag de beginnen.

06h15 vetrokken we met de bussen naar Bussigny voor het afhalen van de startspullen: stuurbordje, rugnummer opspelden en we konden vertrekken! Gevoelstemperatuur -4!! Afzien de eerste kilometers dus. De eerste strook die we moesten nemen: 29: Troisvilles to Inchy (0.9 km) ** was al een uitdaging, we waren niets gewend en hadden geen idee dat dit maar een twee sterrenstrook was. De strook lag al helemaal bezaaid met bidons en pompjes….

Nummer 27 en 26 waren drie en vier en dat was echt afzien, laten we zeggen: je leert al doende en snel. Middenop rijden en doortrappen is de beste manier, dit lukt niet altijd en soms is het opzoeken van de randen toch beter. Al moet je dan weer uitkijken voor kuilen. Kortom, behalve het gemiddelde tempo, het is geen ritje basis-peloton.

Er bestaat ook nog een 5 sterren passage: 19: Trouée d’Arenberg een soort toegang tot de hel..toen we daar aankwamen stond er een ambulance met loeiende sirenes en zwaailichten…lekker uitnodigend. Deze strook is echt DE uitdaging, we kennen deze allemaal van de televisie maar de 2,3 kilometer hierover is een aanslag voor fiets en lichaam. Wel een geweldige foto gemaakt van Jan na zijn passage.

Verzorgingsposten op 40, 110 en 140 kilometer zijn perfect voorzien van allerhande voedsel en dranken, wat een goede organisatie.

We passeren nog meer kasseistroken, natuurlijk ook de Carrefour de l’Arbre en de vermoeidheid begint zijn tol te eisen, onderarmen doen pijn van het vele gestuiter, nek en schouders alles begint pijn te doen. Na de stroken is het een verademing om weer op asfalt te mogen rijden en kan er een kruissnelheid van zo’n 30 aangehouden worden. Op deze afstand is het niet zozeer vermoeidheid in de benen als wel de pijn en moeite met focussen.

De laatste drie kilometer roken we de stal, rijden de lange Avenue af en rechtsaf de beroemde bocht richting Vélodrome André-Pétrieux, wat een machtig kippenvel moment is dat! Medailles werden uitgereikt en foto’s gemaakt voor het nageslacht en collectief werd besloten: deze kan worden afgestreept en nooit meer! Wat was dit zwaar, gelukkig was het droog, wel koud door de noordoostenwind (dus heel de rit wind tegen).

Vanuit het Vélodrome reden we naar het verzamelpunt van de Wielerbus en werden ontvangen met kipspiesjes en lekker koud bier! Bedankt!

We bedanken iedereen die ons mentaal gesteund heeft door via social media ons aan te moedigen, dat was echt super!

Volgend jaar juni gaan Jan en ik in ieder geval de 50^e Gran Fondo Milaan San Remo rijden, dus wie er nog meer mee wil, laat maar weten.

Hans van de Pol

Juffrouw Zonneschijn liet zich vandaag al vroeg zien en aangezien de voorspellingen goed waren leek het mij niet verkeerd om in korte broek te gaan fietsen. Zwager Bart deed daar nog een schepje boven op, door zijn jack ook nog thuis te laten. Keurig op tijd reden wij naar het clubhuis van DTC de Mol.

Bij binnenkomst zat de kantine mudvol met wielertoeristen, die er zin in hadden. Uiteraard moest er eerst gescand en afgerekend worden voor het goede doel. Dus geen afrekening van de maffia. Douwe hanteerde het scanpistool en Peter en David telden de centen. Zwager Bart had mij al laten weten dat hij wat wilde doen voor de club. Wij hebben ons aangesloten bij de achtervangers. In de kantine viel het mij op dat wij redelijk wat vrije inschrijvers/gasten hadden om deel te nemen aan onze pelotonstocht. Na de instructies van John Vogel zijn wij met vier groepen vertrokken. Eigenlijk vijf, want de achtervangers vormden groep vijf. Deze groep bestond onder meer uit: Salvador, Franco, Heleen, Ingrid, Leanore, Bert, Martin, Hans D., zwager Bart en A4-tje.

Wij bleven op gepaste afstand van de laatste groep, maar al snel mochten wij in actie komen. Een langs de kant stilstaande Moller mochten wij terugbrengen. Bij stoplichten was het wel lastig, omdat niet iedereen de oversteek kon maken. Wat dit betreft mis je de verkeersregelaars wel. Ook het feit dat wij zo massaal de fietspaden overbevolkten, maar ja, je moet je aan de verkeersregels houden. Gelukkig bleven er nog genoeg wegen over zonder fietspaden. Op de heenweg naar de Banaan waren er 2 mannelijke wielertoeristen die het tempo niet konden bijbenen. Wij hebben ze uit de windgehouden. Het tempo van de voorrijders was niet verkeerd en de verdeling over de groepen was goed. Wij hadden op weg naar de Banaan wel wat last van schoonheid Woei, maar in je achterhoofd weet je dat dit terug weer een voordeel geeft. Zo ook de stoplichten. Wij konden als het eindelijk zover was dat wij mochten doorrijden onze snelheid verhogen. Onderweg zag je dat bij sommigen de armstukken omlaag gingen,maar het werd nog net geen strippen.

Halverwege de Haringvlietbruggen lag de Banaan in het schijnsel van juffrouw Zonneschijn te blikeren. De fietsen werden gestald en de meesten zochten of hadden al een plekje op het terras gevonden nadat zij zich van koffie of thee met een speculaasje of appeltaart hadden voorzien. Het nadeel van achtervanger zijn is dat je ook als laatste arriveert met het gevolg dat er geen plek meer is op het terras. Binnen met zwager Bart aan tafel bij Salvador Ariza Lora Dali een plekje gezocht. Henk Feijenoord kwam ook nog even buurten. Bijna aan het einde van de pauze kwam Leanore haastig aan lopen en liet zich naast mij in een stoel vallen om ook nog even gauw wat te drinken en te eten. Zij had een lekke band moeten vervangen. Zoals altijd moet je je biezen weer pakken om verder te gaan, want anders kom je niet thuis. Voor de Banaan was het weer opstellen geblazen. Toen ik op weg was naar mijn fiets liep ik langs een fiets, die was voorzien van een dicht achterwiel. Zou de desbetreffende wielertoerist echt gedacht hebben dat hij of zij zou deelnemen aan een tijdrit? De groepen vertrokken, maar wij, achtervangers, moesten nog even wachten, want er werd nog druk aan de fiets van Leanore gerommeld door een mechanieker.

De zon ging bijna onder, maar toen was het zover. Wij konden aan de achtervolging beginnen. Het begon beschaafd, want wij moesten weer even warm draaien, maar daarna ging het als gaan met die banaan en bij het verlaten van Willemstad zaten wij alweer keurig achter het peloton. Blijkbaar had iedereen pas nieuwe banden om de wielen gelegd, want wij hadden niets te doen. Het weer werd steeds aangenamer, zodat het heerlijk genieten was op de fiets. Nadat wij Klundert achter ons hadden gelaten en het industriegebied Moerdijk binnen fietsten sloeg het noodlot voor Ferrie toe. Hij kwam ten val en raakte daarbij gewond. Anna Maria, Gaby, Esther, Douwe en Chris waren achter gebleven en uiteraard de chauffeurs van de volgauto. De fiets van Ferrie werd opgeladen en Ferrie werd de volgauto ingeholpen. Bert zei tegen mij dat niet al de achtervangers moesten blijven wachten, maar een deel zich weer achter het peloton dienden te vervoegen.

Ik ben vervolgens weggefietst en in mijn slipstream reden zwager Bart, Salvador en Wim. Wij zijn een molen gaan draaien en reden over het fietspad door het industriegebied met een kruissnelheid van 40 om aansluiting te krijgen met het peloton. Vlak voor het verlaten van het industriegebied hadden wij weer aansluiting. Heerlijk even een stukje ,noodgedwongen, knallen. Wij voelden ons net een stelletje kwajongens. Wij zeiden onderweg nog wel dat wij de achterblijvers pas zouden terugzien in het clubhuis. Op de Moerdijkbrug nog wat hand en spandiensten verricht. Op ons eiland verlieten diversen wielertoeristen de groepen. Ter hoogte van de Meeuwissenweg werd er nog een schijnbeweging gemaakt. Een voorrijder reed op de Zeedijk rechtdoor en de rest dook de dijk af, maar de rechtdoor rijdende voorrijder had het bij het rechte eind, zodat direct weer omhoog werd gefietst door.

Terug bij ons complex gekomen was het een gezellige boel, want de laatste wedestrijden van de Sani Dump zaterdagcompitie werden gereden. Na het inleveren van onze gele hesjes, voor de goede orde, wij zijn geen Franse demonstranten, hebben wij nog even een lekker koud biertje gedronken. Bij het verlaten van het clubhuis zagen wij Ferrie nog. Het ging gelukkig goed met hem en de kwetsuren vielen mee.

A4-tje