Knarrendag 2022 (231)


En toen stonden we ineens met z'n dertigen op het middelpunt van Nederland.
Er was een bijzondere plek bedacht voor de traditionele tussenstop tijdens de Knarrendag. De Goudsberg. Een pukkel op de Veluwe gevormd door stuwwal Meulunteren-Wageningen met een hoogte van zo'n vijftig meter. Je begint eraan en zonder parkoerskennis sta je -zoals anderen zeggen- geparkeerd. De weg oversteken, een haakse bocht naar rechts en dan vanaf 2 meter per uur weer optrekken. Moet kunnen, behalve als de weg “enigszins” hellend (naar boven) is en je denkt dat je achterwiel niet rond meer is...

Voor de tiende Knarrendag was door Jannes (geboren Veluwer) en Albert (king of knooppoints) weer een uiterst gevarieerde route bedacht en voorbereid. In aanloop op deze 1e woensdag in september werd er wel voorzichtig maar niet alarmerend gemeld dat er wel wat hoogtemeters te overwinnen waren. Voor Knarren van ons kaliber zou dat eigenlijk niet onoverkomelijk moeten zijn. Vaak is het op de Veluwe zo, dat je de meeste verhogingen wel aan ziet komen (op de Goudsberg na…) en daarna bij de afzink bedenkt dat het wel meevalt allemaal.

Toen Jannes en ik op tweede Paasdag 2012 een lange dag in de volgwagen hadden, is het al wat langer levende idee van een Knarrendag doorgesproken waarna in september van hetzelfde jaar de eerste rit een feit was.
En ging dat zo maar? Bijna. Jannes schakelde ook vrouw, schoonzus, zwager en diens broer in. En wat bleek: tien jaar later nog steeds hetzelfde gouden team. Ze gingen even kijken of dat fietspad nog te begaan was en ze regelden tegen een schappelijke prijs een buffet bij startplaats de Goudreinet. En de verrassing: balletjes gehakt en gekookte eitjes bij de tussenstop. Inmiddels, na tien versies, zijn er door Ita zo’n 700 gehaktballetjes gemaakt, terwijl Geurtje en Floor verantwoordelijk waren voor ook zo’n 700 gekookte eitjes (en uiteraard daarvoor een hoeveelheid Barneveldse kippen).

                               In tien jaar tijd zijn er door de Molse knarren bijna 1000 kilometer Veluwse wegen befietst. Al dan niet beknooppuntt. Al dan niet breed, smal, erg smal, begrint of bezand. Zeker is dat ze nog niet allemaal onder de smalle bandjes zijn geweest en als er een 2e of 3e keer overheen zou zijn gegaan was dat niet opgemerkt. Hulde dus voor de trouwe parkoersbouwers met hun assistenten.

Maar, helaas komt aan alles een eind. Stoppen op het hoogtepunt of het na tien keer welletjes vinden. Jammer, helaas, maar respect voor het besluit. En respect voor de inzet van het gouden team.
Zonder hun creativiteit was het niet mogelijk geweest om tien Knarrendagen te realiseren. Tien Veluwse dagen die duidelijk aan een behoefte voorzien. Tien keer weer het gevoel bij de deelnemers laten opkomen wat toerfietsen bij een vereniging nu precies inhoudt. Tien keer Knarren (maar ook pré-knarren) een geweldige dag bezorgen waarvan je het jammer vindt dat de dag is afgelopen.
Tien keer je verheugen op de volgende Knarrendag.

Dus nu toch op naar de elfde Knarrendag op de 1e woensdag van september ?
Jannes en Albert zijn echt met het organiseren van de Knarrendag gestopt.
Maar tot groot geluk zijn vier deelnemers (wat jongere Knarren) van de lustrumrit bereid gevonden om met de input van Jannes en Albert het stokje over te nemen. Ada, Berni, Chris en Jos, heel veel plezier bij de voorbereidingen van de komende Knarrendagen. Jullie zullen zeker slagen, er valt nog zoveel moois te zien op de Veluwe. En heel misschien, toch iets met Goudreinet?

Eén persoonlijk verzoek: laat -ondanks het uitzicht- de top van de Goudsberg de komende 20 jaar buiten de route. Tenminste vanaf de Meulunternse kant.

Douwe.