En toen kwam die “verschrikkelijke” slotkilometer: gemiddeld 10,5% en het laatste stuk 13%. Die ochtend waren we, in het donker, om zeven uur vertrokken vanaf de camping in Argelès Gazost. Uiteraard met goede verlichting op de fiets, maar de koplampen van de begeleidende motorrijders waren een welkom extra.
Het was niet koud; kleding gewoon “kort, kort”. Samen met Bmol na 20 kilometer licht klimmen lekker even gestopt in Luz St. Sauveur om een dubbele espresso te scoren. Lmol vertrok een uurtje later en die zouden we pas op de top weer zien. In Luz St. Sauveur begint de klim van de Tourmalet pas echt. Afgezien van een paar stukjes verlichting teken je voor 8% en dat 19 kilometer lang. Met nog 10 kilometer voor de boeg, konden we even bijtanken en uitrusten bij de verfrissingspost; lekker een colaatje, stroopwafel, energiereepje en gaan. We kwamen nu in de volle zon en met 16 graden is dit een ideale fietstemperatuur. We concentreren ons op de kilometerpaaltjes langs de weg en tellen af. Bmol voorop en ik er achteraan (soms met enige afstand maar een fotostop is altijd goed voor de hereniging).
Met nog twee kilometer te gaan, slaat de vermoeidheid toe; ik moet even voetje aan de grond zetten om op adem te komen. Bmol ontketent haar duivels en snelt in één keer door naar de top. Er zijn ook nog wegwerkzaamheden waardoor je ritme onderbroken wordt door een rood stoplicht (ja, geldt ook voor fietsers) maar eindelijk is daar die laatste bocht; ik hoor de aanmoedigingen, ik hoor zelfs mijn naam roepen, alles eruit persen en daar is de finish. Bmol staat al te glunderen met een mooie medaille om haar nek; ik krijg hem ook uitgereikt.
Zo, nu eerst op naar de lunchpost en ons tegoed doen aan pannenkoeken, cola, water, broodjes en een windjack aandoen want ondanks de felle zon, voelt de wind koud aan.
De sterkere fietsers waren later gestart met als doel dat iedereen min of meer gelijktijdig op de top aankomt zodat het evenement gezamenlijk kan worden afgesloten.
We waren gelukkig, met gevulde buikjes, net op tijd weer terug bij de finish om getuige te zijn van de laatste 100 klimmeters van Lmol. Foto’s maken, herstellen en dan de heerlijke beloning van 35 km dalen! Lekker nog met een tussenstop in Luz voor een heerlijk bord pasta.
Is de Tourmalet het enige wat we gedaan hebben? Nee, zeker niet. Lmol en Amol hebben op de dag na aankomst de Col de Spandelles gedaan. Wellicht niet zo’n bekende naam maar is 14,7 km lang en overbrugt 878 hoogtemeters met een gemiddeld stijgingspercentage van 5,9 % met als steilste uitschieter maar liefst 14,3%. Een leuk start ritje dus. De tweede dag zijn we met z’n drieën vanuit Luz naar Cirque de Troumouse gefietst; aan de andere kant van de bergrug ligt Cirque de Gavernie. Gemiddeld “slechts” 5,2% maar ook hier uitschieters van 12 en 14%.
De beklimming van de Tourmalet is de slotdag van het driedaags evenement Pyreneeën Challenge. De deelnemers hebben sponsorgeld bijeengebracht en fietsen voor Ride4Kids. Het doel van de stichting is fondsen bijeen te brengen om onderzoek te kunnen doen naar (energie) stofwisselingsziekten bij kinderen. Voor wie meer wil weten: https://www.ride4kids.nl/ons-doel/energiestofwisselingziekten/. 50% van de opbrengst van de Goede Doelen Molentocht is hier ook naar toegegaan. Ik wil graag iedereen bedanken die bij onze club hieraan heeft meegeholpen. De totale opbrengst is dit jaar uitgekomen op ruim 333.000 Euro.
De eerste dag van de driedaagse ging naar Pont d’Espagne. Toch ook weer een klim van ruim 18 kilometer; tot aan Cauterets is het goed te doen maar daarna lopen de stijgingspercentages op en noteren we op het steilste stukje zelfs 15%. Het deel boven Cauterets is een soort van smalle kloof met schitterende watervallen en schaduw. Je bent hier in een nationaal park; het is echt genieten. Met een omweg heen en terug (ja, natuurlijk weer met klimmetjes) geeft de Garmin thuis op de camping toch mooi 1545 hoogtemeters aan.
De tweede dag begint mooi maar de weersvoorspelling is slecht, heel slecht. Ik besluit een rustdag in te lassen (ben ook geen twintig meer hè!); Bmol gaat op eigen gelegenheid een kort rondje. Lmol neemt de handschoen op en klimt vol goede moed naar de Col du Soulor. Inmiddels komt het met bakken uit de hemel. De weg naar de Col d’Aubisque wordt afgesloten vanwege de enorme waterstromen die naar beneden komen. Helaas liggen de tasjes met droge en warme kleren daar nog wel. Zonder extra bescherming moet Lmol ruim 25 kilometer dalen en komt volkomen verkleumd en onderkoeld op de camping. Warme thee, een warme douche en een heerlijk dikke fleece doen dan wonderen. Maar châpeau voor deze prestatie.
Al met al kijken we met elkaar terug op een bijzonder mooie week met sportieve prestaties en een bijzonder warm teamgevoel.
Ada uit de Bosch
