Knarrendag 2021

Knarrendag; de eerste woensdag in september.
Dit jaar (2021) de negende alweer. Wat begon als een “wild” idee om eens ergens anders met Mollers te fietsen dan alleen maar de Baanhoekbrug over of die Moerdijkbrug, is dit zo langzaam uitgegroeid tot een traditioneel evenement.

Was het vorig jaar voor mij een niet zo’n verstandige keuze om met een grote groep knarren aan de achtste editie deel te nemen, was het dit jaar door de voorzorgsmaatregelen die door de techniek werden geboden wat minder risicovol. Gezien de reacties te velde (bij de start in Barneveld dus) kan worden gezegd dat het gebruik van de Corona toegangs-app in goede aarde is gevallen.


De Knarrendag is een evenement dat wat mij betreft nog wel 41 jaar mag voortduren. En bovendien is het wel duidelijk dat je op de Veluwe eigenlijk nooit bent uit gefietst. Er is altijd wel weer een bijzondere route te bedenken, al dan niet over smalle fietspaden.
Die smalle fietspaden bleken op de 1e september 2021 ook ontdekt te zijn door andere -soms niet erg ervaren of stuurvaste- electrofietsters. Maar ja, de fietspaden zijn van iedereen en met goede wil kan iedereen van de bloeiende heide genieten. Dat ik dan bij een haakse fietspadenbocht in de zanderige berm denk te kunnen doorfietsen, is dan jammer (voor mij) maar dankzij de aanmoedigingen van diezelfde electrofietsers is mijn egodeuk niet al te groot gebleven.

En verder is iedereen op de fiets kunen blijven zitten al heeft het tweede peloton nog een ongewilde (?) uitbreiding aan de route geplakt. Lekke band en daarna niet meer weten waar het eerste peloton zich ophield. Die was al lekker aan de pompoensoep en de koffie, overigens niet alles in één bord.

Bij het maken van de definitieve route is er niet aan gedacht om bij Hoenderloo de afslag naar de pauzeplek in te tekenen. Maar zoals altijd kwam alles weer op de pootjes terecht, met als voordeel dat het eerste peloton wat meer tijd had om te genieten van de gereserveerde plaatsen op het drukke terras.

En wat is dat toch iedere keer weer leuk om halverwege de tweede etappe van de Knarrendag ineens te worden verrast met een tussen-eieren-balletjes-stop. Dit jaar was het nogal bijzonder omdat het met de gezondheid van Floor niet goed ging. Hij zou in Harderwijk in het ziekenhuis liggen. Maar wie stond daar met vrouw en dochter bij die verrassings-stop? Floor in vol ornaat. Ik heb hem nog gevraagd of hij uit het ziekenhuis ontsnapt was, maar dat bleek niet het geval: hij mocht gewoon naar huis.

Tot slot van de rit met z’n allen de laatste kilometers terug naar Barneveld. Maar helaas, een lekke band met een nogal lastig vervolg. Schijfremmen en elektronisch schakelen, technieken waarmee niet alle knarren raad mee weten. Ja, een achterwiel eruit slopen en een bandje verwisselen, door een totaal van 368 jaren ervaring lukt dat wel. Maar het wiel terug steken en dan de ketting op de juiste plek krijgen da’s nou niet zo één twee drie een appeltje eitje….Gevolg: ketting volledig vast tussen crankstel en frame. Gelukkig was er nog maar zo’n acht kilometer te fietsen (voor hen die dat wél konden) en kon de niet-fietser en niet-fiets met een gerust hart beloofd worden dat hij zou worden opgehaald en zo geschiedde.
Na een verfrissende douche en een flesje meisjes-bier nog fijn bij-gekletst en bij-gegeten. Altijd leuk weer zo’n stilstaand buffet, met voldoende aanbod voor de hongerige Mollers.

Ik denk dat iedereen nu alweer -met de goede ervaringen van de negende- uitziet naar de tiende Knarrendag. En als ik me niet vergis zijn de route bouwers (Jannes, Albert en Harry) alweer bezig om te bedenken waar we op de eerste woensdag van september in 2022 gaan fietsen. Zeker is dat het ook dan weer  zo’n geweldige dag gaat worden, net als de negen eerdere 1e september woensdagen daarvoor.

Douwe.